Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Σκοτωμένες αναμνήσεις




Το βράδυ


Το γέλιο σου


Κτυπά


Στους λερωμένους τοίχους


Και πολλαπλασιάζεται


Μια καταιγίδα


Τα μαλλιά σου


Βρέχει το κορμί μου


Ως το κόκκαλο


Μαχαίρι


Τα μάτια σου


Ξεσκίζει την ψυχή μου


Βαθιά -ως το μέσα





Σου φωνάζω
πού πας
μα δε μ’ ακούς

και μ' αφήνεις
σκοτωμένες αναμνήσεις να ζω 
και μ' αυτές 
να ποτίζω τη μνήμη







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...