Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Σκοτωμένες αναμνήσεις

Πίσω από κάθε σκοτωμένη ανάμνηση


Αναδύεται η μορφή σου


Το βράδυ





Το γέλιο σου


Κτυπά


Στους λερωμένους τοίχους


Και πολλαπλασιάζεται


Μια καταιγίδα


Τα μαλλιά σου


Βρέχει το κορμί μου


Ως το κόκκαλο


Μαχαίρι


Τα μάτια σου


Ξεσκίζει την ψυχή μου


Βαθιά -ως το μέσα





Σου φωνάζω μα δε μ’ ακούς


Που πάς;


Και με αφήνεις


Σκοτωμένες αναμνήσεις να ζω


Και με αίμα να ποτίζω τη μνήμη 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...