Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Σκοτωμένες αναμνήσεις

Πίσω από κάθε σκοτωμένη ανάμνηση
Αναδύεται η μορφή σου
Το βράδυ

Το γέλιο σου
Κτυπά
Στους λερωμένους τοίχους
Και πολλαπλασιάζεται
Μια καταιγίδα
Τα μαλλιά σου
Να βρέχει το κορμί μου
Ως το κόκκαλο
Μαχαίρι
-Τα μάτια σου-
Να ξεσκίζει την ψυχή μου
Βαθιά, ως το μέσα

Σου φωνάζω μα δε μ’ ακούς
Που πάς;
Και με αφήνεις
Σκοτωμένες αναμνήσεις να ζω
Και με το αίμα μου να ποτίζω τη μνήμη 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...