Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Σκοτωμένες αναμνήσεις




το βράδυ


το γέλιο σου


κτυπά στους λερωμένους τοίχους


και πολλαπλασιάζεται


μια καταιγίδα


τα μαλλιά σου


βρέχει το κορμί μου


ως το κόκκαλο
 ένα μαχαίρι


τα μάτια σου


καρφώνεται βαθιά
ως το κόκκαλο






σου φωνάζω
πού πας
και μ' αφήνεις
σκοτωμένες αναμνήσεις να ζω 
και μ' αυτές 
να ποτίζω τη μνήμη







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...