Περί Συνεδρίων

Ας υποθέσουμε ότι είσαι υποψήφιος διδάκτορας ή μεταπτυχιακός φοιτητής ή εκπαιδευτικός ή ερευνητής ή γουατέβερ.

Και θέλεις να δείξεις μέρος της δουλειάς σου σε κάποιο συνέδριο.

Ωστόσο…

Για να πληρωθούν οι μετακινήσεις και η διαμονή των συνέδρων, δηλαδή οργανωτική, κριτική, επιστημονική επιτροπή, πρέπει ο σύνεδρος ή εισηγητής που δεν ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες να καταθέσει ένα ποσό.

Επίσης, ο ίδιος να πληρώσει εισιτήρια, διαμονή, φαγητό κτλ. αν το συνέδριο δεν γίνεται στον τόπο κατοικίας του, ενισχύοντας βέβαια με το γλίσχρο εισόδημά του τον ακαδημαϊκό ή συνεδριακό τουρισμό, αλλά αποδυναμώνοντας τα δικά του οικονομικά.

Εσύ, λοιπόν, ως εισηγητής καταβάλεις το κόστος του συνεδρίου και τα έξοδα των συνέδρων και εισηγητών των διαφόρων επιτροπών. (Παρένθεση: εκτός από τα παιδιά των οργανωτικών επιτροπών, συνήθως φοιτητές ή μεταπτυχιακοί που έχουν πιαστεί στην ίδια παγίδα, οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους κατέχουν μια, δυο ίσως και τρεις θέσεις –κάποιοι πιο καπάτσοι φτάνουν και τις πέντε, έξι- και φυσικά αμείβονται αδρά για να περιφέρονται δώθε κείθε να κάνουν ανακοινώσεις που στη πλειοψηφία τους δεν αφορούν κανέναν άλλο πέρα από τη ματαιοδοξία τους και τον υπερφίαλο εγωισμό τους. Κλείνει η παρένθεση).  

Παράλληλα, για να παρουσιάσεις με αξιοπρέπεια τη δουλειά σου έχεις αφιερώσει κάμποσες δεκάδες ή εκατοντάδες εργατοώρες –φυσικά χωρίς να αμειφτείς.

Η εισήγησή σου θα γίνει άρθρο που θα δημοσιευτεί στα πρακτικά, θα το καταγράψεις στο βιογραφικό σου και πιθανόν κανείς άλλος ποτέ δε θα ασχοληθεί μαζί του.  Αν, όμως, είσαι τυχερός (και έχεις γερές γνωριμίες) το άρθρο σου θα κυκλοφορήσει σε κάποια συλλογική έκδοση από μεγάλο εκδοτικό οίκο, με λαμπρό τίτλο και επιμέλεια του τάδε γνωστού καθηγητή.  Φυσικά, ποτέ δεν θα εισπράξεις δεκάρα τσακιστή από συγγραφικά δικαιώματα. 

Ουσιαστικά έχεις πληρώσει ένα σκασμό χρήματα για να προσθέσεις μια – δυο γραμμές στο βιογραφικό σου και έχεις ξοδέψει απίστευτες ώρες που θα μπορούσες να τις είχες αξιοποιήσει διαφορετικά χωρίς να λάβεις ούτε ένα σεντ.

Επίσης, ούτε αξιόλογες γνωριμίες θα κάνεις στο χώρο του συνεδρίου, αφού τα πηγαδάκια που σχηματίζονται από ‘γνωστούς’ προσπαθούν να εντυπωσιάσουν άλλους ‘γνωστούς’ αστέρες του χώρου και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν μαζί σου –σχεδόν περνάς αόρατος ανάμεσά τους.    

Ο ακαδημαϊκός κόσμος, ο οποίος πολλές φορές είναι κριτικός απέναντι στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο κυριαρχίας, το αναπαράγει στην πιο σκληρή, αποκρουστική και εκμεταλλευτική λογική του.   

Τώρα, γιατί κάποιος να δεχτεί να συμμετέχει σε μια τέτοια ιστορία, νομίζω, ότι έχει απαντήσει σε αυτό ο A. Afonso ικανοποιητικά:με την ελπίδα του μελλοντικού πλουτισμού, να γίνεις δηλαδή εσύ χαλίφης στη θέση του χαλίφη. 

Αντί να πληρώσω τη συμμετοχή μου στο τελευταίο συνέδριο που ετοιμαζόμουνα να πάω αγόρασα μια μπάλα και πήγα με την κόρη μου να παίξουμε ποδόσφαιρο.

Ήταν η πρώτη φορά που ευχαριστήθηκα με την καρδιά μου εδώ και καιρό…

 

υγ. όσο για τη δουλειά μου τη διαθέτω ελεύθερα στον οποιοδήποτε στο διαδίκτυο   

Το δικαίωμα στη μη-τυπική εξωσυστημική εκπαίδευση και το ελληνικό κράτος

Η είδηση συγκλονίζει: «Η Εισαγγελία Αθηνών δήλωσε ότι εκδίδει παραγγελία να... πάρουν το παιδί από τη φυσική του μητέρα επειδή δεν πάει σχολείο! Με άλλα λόγια, η εισαγγελική λειτουργός έκρινε ότι είναι προτιμότερο για ένα παιδί να απομακρυνθεί -με τη συνδρομή της αστυνομίας- από τη φυσική του μητέρα και μάλιστα χωρίς δίκη!».  

Η ελληνική πολιτεία «χωρίζει» μια μητέρα από το παιδί της επειδή η μητέρα αμφισβητεί το ελληνικό σχολικό σύστημα και προτιμά να εκπαιδεύσει το παιδί στο σπίτι της: «Θέλουν να με χωρίσουν από το παιδί μου επειδή αξιώνω μια πιο δημιουργική διαδικασία εκπαίδευσης, χωρίς εξαναγκασμούς και υποχρεωτικά μαθήματα. Επειδή θέλω να εκπαιδεύεται με κέφι και όχι στο πλαίσιο ενός αναξιόπιστου σχολικού συστήματος εκπαίδευσης». Και συνεχίζει: «Θα είναι απάνθρωπο να με χωρίσουν από την κόρη μου επειδή και μόνο έχω επιλέξει έναν άλλο τρόπο εκπαίδευσης».  

Η μητέρα αμφισβητεί έναν αναχρονιστικό θεσμό –το σχολικό- ο οποίος κακώς θεωρείται ως ο κατεξοχήν χώρος που παράγει και διαδίδει τη γνώση.  Η γνώση παράγεται και διαδίδεται από την κοινωνία στην κοινωνία, δεν είναι πια γνώση για τον κόσμο, αλλά γνώση από τον κόσμο.  Επομένως, άλλο πράγμα σχολειοποίηση και άλλο εκπαίδευση, μάθηση, γνώση.  Ας το ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας.

Η Ελλάδα, όπως και μερικές ακόμα ευρωπαϊκές χώρες, κωφεύει μπροστά στις νέες εξελίξεις και μένει προσκολλημένη, από συνήθεια, βυθισμένη σε μια ανυπόφορη γραφειοκρατική ρουτίνα, στη λογική του ‘one-size-fits-all’.  Έτσι, στη χώρα μας απαγορεύεται, αντίθετα από τις διακηρύξεις των άρθρων 26 (3) και 14 (3) των Χαρτών των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Ευρωπαϊκής Ένωση, η εκπαίδευση ενός παιδιού στο σπίτι από τους γονείς του ή από δασκάλους και συνεπώς αμφισβητείται το δικαίωμα των γονέων να επιλέγουν την εκπαίδευση και μόρφωση των παιδιών τους.  Γιατί;  Επειδή αυτή είναι η λογική κάθε ολοκληρωτικού κράτους: ομοιομορφία, πειθαρχία, ρύθμιση και υποταγή.

Με την υπόθεση ασχολείται η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - «Πλειάδες» μέσω της προέδρου της, δικηγόρου Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα, που αμισθί έχει αναλάβει την εκπροσώπηση της μητέρας, αλλά και τη διεκδίκηση θεσμοθέτησης του δικαιώματος στη μη τυπική - εξωσυστημική εκπαίδευση.  

Αντιγράφω τη δήλωσή της σχετικά με το θέμα:

«Ζητήσαμε ανεπιτυχώς από την Εισαγγελία να αφήσει την υπόθεση να κριθεί δικαστικά, με όλες τις εγγυήσεις που μια τέτοια διαδικασία οφείλει να έχει στις δημοκρατικές κοινωνίες. Ούτως ή άλλως, η διάταξη που επιτρέπει στην εισαγγελέα Ανηλίκων να αφαιρέσει επιμέλεια με διαταγή της αφορά σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού -και πάλι οφείλει να εισάγει την υπόθεση στο Δικαστήριο εντός 30 ημερών».  Και συνεχίζει:

«Η μεταχείριση που είχε αυτή η μάνα από την Πολιτεία, μέσω των πράξεων και των παραλείψεων της Εισαγγελικής Αρχής, ακριβώς επειδή τόλμησε να ισχυριστεί ότι ασκεί ανθρώπινο δικαίωμα εκείνης και του παιδιού της παρέχοντάς του απο-σχολειοποιημένη εκπαίδευση, δεν αποτελεί μόνο παραβίαση του δικαιώματος μάνας και παιδιού να μην υφίστανται δυσανάλογη παρέμβαση στην οικογενειακή τους ζωή, αλλά, κατά τη νομική μου άποψη, συμποσούται σε εξευτελιστική μεταχείριση και παραγνώριση της έκτασης της εξουσίας της Πολιτείας πάνω σε όσους βρίσκονται στη δικαιοδοσία της», συμπληρώνοντας πως «απ’ τη μια μεριά έχουμε τη μη εγγραφή στο σχολείο, που αποτελεί πταισματική παράβαση που επισύρει πρόστιμο, και από την άλλη έχουμε πληθώρα υπερνομοθετικής ισχύος κειμένων, που εγγυώνται την εκπαίδευση σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των γονέων». Και τέλος, καταλήγει:

«Μια αστυνομική επιχείρηση αφαίρεσης επιμέλειας, η οποία θα αποσπάσει βίαια ένα 8χρονο σωματικά και ψυχικά υγιές κοριτσάκι από τη μητέρα του, υποτίθεται για το "συμφέρον" του, χωρίς μάλιστα η μάνα να έχει λάβει έστω και ένα έγγραφο της Πολιτείας στα χέρια της και πριν η υπόθεση επιμέλειας εισαχθεί σε δικαστήριο, θα είναι μέτρο που θίγει βάναυσα πληθώρα δικαιωμάτων και των δυο τους. Θα πρέπει η Πολιτεία να υπαναχωρήσει από μια τέτοια συντριπτική δικαιωμάτων προσέγγιση, να συνεκτιμήσει το υπόμνημα των 128 σελίδων με το οποίο η μητέρα εξηγεί ποια δικαιώματα ασκεί».

Εννοείται πως τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της θεσμοθέτησης του δικαιώματος των γονέων στην επιλογή της εκπαίδευσης των παιδιών τους.  Όπως ο γονιός έχει το δικαίωμα να εγγράψει το παιδί του στο τάδε ή δείνα σχολείο, ή αν έχει την οικονομική δυνατότητα να επιλέξει ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο, με την ίδια λογική θα πρέπει να έχει το δικαίωμα της επιλογής να εκπαιδεύσει το παιδί του στο σπίτι, είτε ο ίδιος είτε προσλαμβάνοντας δασκάλους.  Και δικαίωμα της πολιτείας είναι να μεριμνά αν όντως παρέχεται η προβλεπόμενη εκπαίδευση.  

Via Έθνος

 

Ο Εθελοντισμός του Συλλόγου Γονέων

Στην ελληνική θεοκρατική δημοκρατία ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Φίλης  δεν κρύβεται, ως γνήσιος αριστερός, πίσω από τις λέξεις: όραμά του μια κοινωνία εθελοντών, δηλαδή εργαζομένων χωρίς μισθό. 

Τελικά, μου φαίνεται ότι ο δούρειος ίππος του νεοφιλελευθερισμού στα εργασιακά υπήρξε ο εθελοντισμός.

Θα αναφερθώ σε ένα ‘αθώο’ παράδειγμα.

Εχθές έτυχε να παρακολουθήσω μια συνέλευση ενός συλλόγου γονέων κάποιου δημοτικού σχολείου. 

Όλοι οι γονείς ήταν πρόθυμοι να συνεισφέρουν ‘εθελοντική εργασία’ ώστε να καθαρίσουν το σχολείο, να το βάψουν κ.ά.  Ταυτόχρονα, να μαζέψουν χρήματα, καθένας δίνοντας ότι μπορεί, ώστε να κατασκευάσουν εκείνο ή το άλλο, ή να αγοράσουν το τάδε ή το δείνα.  

Όλα από ‘αγαθή’ πρόθεση ώστε τα παιδιά τους να έχουν τις καλύτερες –κατά το δυνατό- συνθήκες στη μάθηση και στην πρόοδό τους.

Κανένας, και εννοώ κανένας στη συνέλευση που παρακολούθησα, δε σκέφτηκε ότι μέσα από αυτή την ‘αθώα’ εθελοντική προσφορά στην ουσία υπονομεύεται ο δημόσιος χαρακτήρας της σχολικής εκπαίδευσης και αλλοιώνεται το πρόγραμμα του εθελοντισμού.  Στην πραγματικότητα η κεντρική διοίκηση κάνει «πάσα» τις ευθύνες που έχει στους γονείς, οι οποίοι παίρνουν τη ‘μπάλα’, αλλά τελικά βάζουν ‘αυτογκόλ’.  Γράφει για παράδειγμα η Ένωση Γονέων της 5ης Δημοτικής Κοινότηταςτης Αθήνας:

«Όταν όμως από ανάγκη καλούμαστε να καλύψουμε τα κενά που δημιουργεί η αδιαφορία της πολιτείας δημιουργούμε κακό προηγούμενο και τελικά μακροπρόθεσμα φέρνουμε αντίθετα αποτελέσματα και ως προς την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς , αλλά και οριστικές λύσεις δεν έρχονται.  Γιατί για παράδειγμα το βάψιμο του σχολείου θα πρέπει να είναι δική μας υπόθεση και μέριμνα;  Ή οι τεχνικές παρεμβάσεις για την λειτουργικότητα και την ασφάλεια από επαγγελματίες γονείς (όταν μάλιστα η ανεργία διαλύει ολόκληρους κλάδους και φτωχοποιεί οικογένειες).  Ή η  οικονομική συνεισφορά για τα λειτουργικά και την καθαριότητα. Δεν είναι αυτά προϋποθέσεις λειτουργίας ενός σχολείου? Δεν έχουμε ήδη πληρώσει και με το παραπάνω για αυτά από την άδικη υπερφορολόγηση μας?»

Να συμπληρώσω στα παραπάνω, ότι μέσα από αυτές τις κοινωνικές και πολιτικές λογικές καλλιεργείται το έδαφος ώστε αύριο να υπάρξουν πρόθυμα ‘ώτα’ σε μια, ας πούμε, απόφαση του υπουργείου να συμμετέχουν οι γονείς στα έξοδα λειτουργίας των σχολείων πληρώνοντας δίδακτρα, επειδή, τάχα, η κεντρική διοίκηση δε μπορεί να ανταποκριθεί, λόγω έκτακτων συνθηκών (πάντα οι συνθήκες είναι έκτακτες), στα καθήκοντά της.  

Οι γονείς λοιπόν με την εθελοντική τους προσφορά –από καλή διάθεση και λίγη δόση εγωτισμού- βλάπτουν μακροπρόθεσμα τα παιδιά τους με το παράδειγμά τους: να εργάζεστε εθελοντικά – χωρίς να διεκδικείται αυτά που πρέπει να διεκδικείται.  

Εδώ, ας διευκρινίσω κάτι.  Δε θεωρώ τον εθελοντισμό κάτι καλό ή κακό.  Θεωρώ τον εθελοντισμό ως μια ασαφής έννοια, ως προς το περιεχόμενό της και διφορούμενη ως προς τη χρήση της.  Δηλαδή ο εθελοντισμός είναι κάτι που γίνεται καλό ή κακό ανάλογα με το περιεχόμενο που λαμβάνει και ανάλογα με τις χρήσεις που γίνονται επ’ ονόματί του μέσα σε δεδομένα ιστορικά πλαίσια.  Και στο σημερινό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού ο εθελοντισμός δε σημαίνει αλληλεγγύη – ο εθελοντισμός όπως αυτός εμφανίζεται σε διάφορες μορφές σημαίνει εργασιακή εκμετάλλευση.  Επειδή από την εθελοντική προσφορά κάποιων, κάποιοι άλλοι κερδίζουν και δεν είναι πάντα η ομάδα-στόχος της εθελοντικής δράσης οι κερδισμένοι.  Παράλληλα, προβάλλεται ως μια ‘ιδανική’ μορφή εργασιακής σχέσης σε ένα κοντινό –αλλά τρομακτικό- μέλλον.   

Ο πληθωρισμός των διδακτορικών διατριβών: πρόβλημα και μάστιγα (β)

Την προηγούμενη φορά, λοιπόν, είχα εστιάσει στο πρόβλημα, δηλαδή στον πληθωρισμό των διδακτορικών διατριβών, ως αποτέλεσμα της γενίκευσης της εκπαίδευσης, της αύξησης των πτυχίων, της συνακόλουθης υποβάθμισής τους και επομένως της αναζήτησης ολοένα και ‘υψηλότερων’ τίτλων, απότοκο ενός μικροαστικού ιδανικού και ενός σταδιοδρομικού προσόντος, κι όχι τόσο από μεράκι για την έρευνα και τη γνώση.

Τώρα, θα εξηγήσω γιατί θεωρώ τον πληθωρισμό των διδακτορικών διατριβών ‘μάστιγα’, με την έννοια της δημόσιας συμφοράς, εκείνης δηλαδή που πλήττει το κοινωνικό σύνολο.  ‘Μάστιγα’, λοιπόν, είναι ο πληθωρισμός των διδακτορικών διατριβών επειδή παράγει και αναπαράγει νεοφιλελεύθερες σχέσεις κυριαρχίας, παγιώνοντας ως ηγεμονικό το σημερινό μοντέλο παραγωγικών, κοινωνικών και πολιτισμικών σχέσεων.  Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Η διδακτορική διατριβή θεωρείται ότι είναι η απόδειξη πως ο συντάκτης της είναι ικανός να παράγει (πρωτότυπο) ακαδημαϊκό έργο και λειτουργεί αποκλειστικά ως εισιτήριο εισόδου για τη διδασκαλία στα πανεπιστημιακά ιδρύματα (σε όλες τις άλλες περιπτώσεις απλά λειτουργεί ως «σταδιοδρομικό προσόν»).  Δε θα μπω στην ουσία του πρώτου, αλλά θα σημειώσω ότι οι περισσότερες διδακτορικές διατριβές μαζεύουν σκόνη στα ράφια των βιβλιοθηκών, επειδή τίποτα ουσιαστικό δε συνεισφέρουν στη γνωστική περιοχή την οποία υποτίθεται ότι θεραπεύουν και απόδειξη ως προς αυτό είναι ότι ελάχιστες διδακτορικές διατριβές παίρνουν το δρόμο προς το τυπογραφείο και συναντούν ένα ευρύτερο κοινό, πέρα από 5 – 6 άτομα που συνήθως θα τις ξεφυλλίσουν (κι αυτοί από υποχρέωση).  Σχετικά με το δεύτερο θα παρατηρήσω ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν περισσότερους διδάκτορες από όσους μπορούν να απορροφήσουν και συνεπώς πληθώρα άνεργων κατόχων διδακτορικών διπλωμάτων, οι οποίοι στην ηλικία των 30 ή 35 χρόνων αναζητούν μια δουλειά που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να την είχαν αποκτήσει 7 – 8 χρόνια νωρίτερα και χωρίς να έχουν σπαταλήσει πέρα από χρόνο και χρήμα, όνειρα και πολύ κόπο.

Ο πληθωρισμός, επομένως, των διδακτορικών διατριβών, λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που παλαιότερα λειτουργούσε ο πληθωρισμός των αποφοίτων γυμνασίου ή λυκείου.  Δημιουργεί ένα άνεργο πνευματικό προλεταριάτο, το οποίο είναι πρόθυμο να εργαστεί με λίγα χρήματα για πολλές ώρες, σε θέσεις επισφαλείς και κακοπληρωμένες,  θέσεις όμως «συμβολικής ανάλυσης», οι οποίες χρειάζονται εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό (όχι όμως σε επίπεδο διδακτορικού, ένα μάστερ στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αρκετό).  Συνεπώς, ο πληθωρισμός των διδακτορικών διατριβών εξασφαλίζει ένα περίσσευμα υπερ-εξειδικευμένων εργαζομένων που δε χρειάζεται ούτε και μπορεί να απορροφήσει το σύγχρονο οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, δηλαδή περιττών διδακτόρων, δημιουργώντας, από τη μια, συνθήκες ανασφάλειας και επισφάλειας και, από την άλλη, κατασκευάζοντας τις προϋποθέσεις ώστε να αλωθούν εργασιακά δικαιώματα και σχέσεις συμπιέζοντας προς τα κάτω τους μισθούς και ωθώντας στα ύψη τις εργατοώρες. Κοντολογίς ο πληθωρισμός των διδακτορικών διατριβώ ανταποκρίνεται στις δομικές μεταμορφώσεις του παραγωγικού μοντέλου του καπιταλισμού.

Πώς συμβαίνει αυτό;  Ας μην πάμε πολύ μακριά.  Κάθε υποψήφιος διδάκτορας παράγει ένα υλικό (άρθρα και παρουσιάσεις σε συνέδρια, ημερίδες κτλ.) για το οποίο έχει ξοδέψει άπειρες ώρες εργασίας χωρίς καθόλου να πληρωθεί για αυτές (αντίθετα από τους εκδότες, τους διοργανωτές του συνεδρίου κτλ.), με μόνο την υπόθεση και την υπόσχεση ότι θα ενισχύσει το βιογραφικό του κι επομένως θα είναι πιο ανταγωνιστικός στην αναζήτηση μιας θέσης σε κάποιο πανεπιστήμιο –όπου γης.  Να συμπληρώσω ότι τις περισσότερες φορές καλύπτει από την τσέπη του τα έξοδα συμμετοχής ή/και έκδοσης των εργασιών του.  Εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι το ιδανικό μοντέλο εργασιακών σχέσεων που θέλουν να εφαρμόσουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές -κι αυτές όπου γης (και κέρδους), δηλαδή επισφαλείς εργαζόμενοι που ή θα πληρώνονται ελάχιστα ή ακόμα καλύτερα καθόλου και σε πιο σπάνιες και βαριές περιπτώσεις θα πληρώνουν κιόλας για να εργαστούν.  

Επομένως, το μοντέλο των διδακτορικών διατριβών ανταποκρίνεται ολοένα και περισσότερο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές διαχείρισης της γνώσης και των παραγωγικών σχέσεων.  Τώρα, για να εξηγηθώ καλύτερα, θεωρώ τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ‘μάστιγα’ για την κοινωνική συνοχή και ευημερία και επομένως, σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώ ‘μάστιγα’ τον πληθωρισμό των διδακτορικών διατριβών, επειδή παράγουν και αναπαράγουν τις διαλυτικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές.   

Θα πρότεινα, λοιπόν, για την αποσυμφόρηση των διδακτόρων, τίτλος που πια σχετική μόνο τιμή περιποιεί στους κατόχους του, να ισχύουν άλλα κριτήρια για να μπορεί κάποιος να διδάσκει στο πανεπιστήμιο ως μέλος ΔΕΠ, δηλαδή και να έχει τα απαραίτητα διδακτικά εφόδια, τα οποία καμιά εκπόνηση διδακτορικής διατριβής δεν του τα παρέχει, και να έχει αποδεδειγμένη ερευνητική δραστηριότητα, μέσα από δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, εγχώρια και αλλοδαπά, αλλά και στον τύπο κτλ., να έχει δηλαδή ικανό «ερευνητικό φάκελο» κι επομένως να αποσυνδεθεί η διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο από την κατοχή ή μη διδακτορικού διπλώματος.  Περίπου το ίδιο θα πρότεινα και για τα υπόλοιπα –δηλαδή ποιος ο λόγος κάποιος που θέλει να ασκήσει τη δημοσιοϋπαλληλία να είναι κάτοχος διδακτορικού;  Τι αποδεικνύει αυτό;  Απολύτως τίποτα.  Το μόνο κριτήριο για διορισμό στο δημόσιο θα πρέπει να είναι γραπτοί διαγωνισμοί τύπου πανελληνίων εξετάσεων.  

Σε αυτό το τελευταίο θα επανέλθω, με άλλη ευκαιρία.