Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Πόσα κείμενα δεν γράψαμε ...



Πόσα κείμενα δεν γράψαμε με μοναδικό μας σημειωματάριο το αφτί μιας αγαπημένης παρουσίας;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε με το δάκτυλο πάνω στην άμμο, αφήνοντας το σγουρό κύμα να τα σβήσει;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε στον αέρα κάποιου τακτικού σπιτιού ή στα τζάμια κάποιου βρώμικου νοσοκομείου;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε περιμένοντας μια ελπίδα που δεν έλεγε να ανθίσει;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε περιμένοντας με αγωνία να έρθεις;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε επειδή ποτέ σου δεν ήρθες;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνο, κείνη τη γλυκιά και ακαθόριστη ώρα;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε που δεν τα διάβασε κανείς, έτσι για να δώσουμε μορφή και νόημα και τάξη στον κόσμο και στο χάος που μας περιβάλλει;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε χαϊδεύοντας μια πλάτη, φιλώντας ένα στόμα, αγκαλιάζοντας ένα αγαπημένο σώμα;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε χάνοντας το φιλί, την πλάτη και το αγαπημένο σώμα για ένα άλλο φιλί και για ένα άλλο σώμα;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε για το καλοκαίρι, τον Όμηρο, τους φίλους, το πάθος, τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες, τον χρόνο και τη θάλασσα την ανεξάντλητη;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε για τα γλυκά σταφύλια, τα μελωμένα σύκα και το καλομαγειρεμένο ψητό της Κυριακής;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε για το νοτισμένο χώμα, για τα ψηλά βουνά, τα πυκνά ρουμάνια και τον απέραντο χώρο;
Και πόσα κείμενα δεν γράψαμε για να ησυχάσουμε τον αέρα που φυσούσε μανιασμένα μέσα μας;
Πόσα κείμενα δεν γράψαμε για την κίνηση, την ακινησία, τη διαφορά, την ισότητα και το είναι;
Και πόσα κείμενα για την αιωνιότητα και τις μέρες που θα ‘ρθουν χωρίς εμάς; 
Κείμενα που σβήνουν την ίδια στιγμή που τα γράφουμε, κείμενα που κανείς ποτέ δεν θα διαβάσει –που ωστόσο είναι αυτά που διατηρούνται πιο βαθιά μέσα μας και δίνουν τον τόνο σε αυτό που κάποτε είπες οντολογικό μας αποτύπωμα στον κόσμο.

Picasso, Woman Writing, 1934

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...