[περί επαγγελματικών δικαιωμάτων των προπτυχιακών προγραμμάτων του ΕΑΠ, πάλι!]

 Πριν κάμποσο καιρό είχα γράψει εδώ αυτά σχετικά με τα ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα ορισμένων προπτυχιακών προγραμμάτων του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Τώρα, διαβάζω ότι τα πτυχία των μη κρατικών πανεπιστημίων (τα οποία οσονούπω θα λειτουργήσουν στη χώρα και καλώς βέβαια να λειτουργήσουν - με αυστηρά κριτήρια και όρους ασφαλώς) θα έχουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ ακόμη και σήμερα τα προπτυχιακά του ΕΑΠ (ΕΛΠ και ΕΠΟ) [τα οποία, σύμφωνα με το ΕΑΠ παρέχουν ακαδημαϊκό τίτλο, ισότιμο με όλους τους (προπτυχιακούς) ακαδημαϊκούς τίτλους των υπολοίπων Α.Ε.Ι.] υποφέρουν ακόμη από την έλλειψη τέτοιων, με απίστευτες δικαιολογίες και φυσικά με απόλυτη κοροϊδία των χιλιάδων φοιτητών τους τόσα χρόνια.

 

Να πάτε να δουλέψετε στα χωράφια, ρε!

Ακούγονται ιερεμιάδες από τη μια ή την άλλη βολεμένη φωνή για τους νέους έλληνες που δεν πηγαίνουν να δουλέψουν στην πρωτογενή παραγωγή, ενώ η κρίση μπλα μπλα…

Οι ίδιοι, βέβαια, λαμβάνουν δυο και τρία επιμίσθια, τα οποία αρνούνται να τα εγκαταλείψουν ώστε να μειωθεί λίγο το δυσθεώρητο νούμερο της ανεργίας των νέων (κυρίως επιστημόνων). Χαρακτηριστική η περίπτωση του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, το οποίο για χρόνια προσφέρει δυο και τρία επιμίσθια σε μέλη ΔΕΠ άλλων πανεπιστημίων, χωρίς να προσλαμβάνει στη θέση τους άνεργους νέους επιστήμονες με αποδεδειγμένο επιστημονικό έργο.

Διάφοροι άνθρωποι «που υποτίθεται ότι γνωρίζουν» τριγυρνούν εδώ κι εκεί και ασκούν υψηλή κριτική σε όλους εκείνους που δεν πηγαίνουν να δουλέψουν στα χωράφια και να μαζεύουν πορτοκάλια, αντί να στοιβάζονται στις καφετέριες και στα κλαμπς.
 

Οι νέοι έλληνες, λένε, δεν επιθυμούν να δουλέψουν [sic!], ενώ οι ίδιοι θεωρούν, την ίδια στιγμή, ότι προσφέρουν παραγωγική, παιδαγωγική και χρήσιμη εργασία, κάνοντας αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια. 

Θα ήταν, για μένα, υγιές, οι άνθρωποι να μην επιθυμούν να δουλέψουν σε δουλειές αλλοτριωτικές και παράταιρες. Η δουλειά, η εργασία, είναι κάτι που οι άνθρωποι δεν το κάνουν από ευχαρίστηση –εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- αλλά από ανάγκη. Συνεπώς, αν οι νέοι έλληνες δεν επιθυμούν να εργαστούν σε δουλειές που δεν τους ευχαριστούν σημαίνει ότι ή δεν έχουν ανάγκη να το κάνουν ή αντιστέκονται, καθένας με τον δικό του τρόπο, σε ένα σύστημα που δεν παράγει θέσεις εργασίας που να είναι επιθυμητές. 

Άλλωστε, αν είναι τόσο ευχάριστο να δουλεύει κανείς στα χωράφια και να μαζεύει πορτοκάλια γιατί δεν αφήνει ο κάθε από καθέδρας δεκάρικος το γραφειάκι του και τη δημόσια μικροθεσούλα του και να πάει ο ίδιος να γίνει αγρότης;

Α, ξέχασα. Αυτοί είναι οι άριστοι. Όλοι οι άλλοι είναι η πλέμπα… 

ΕΑΠ: πανεπιστήμιο β΄ ευκαιρίας ή β΄κατηγορίας;

Όλοι γνωρίζουμε ότι το ΕΑΠ είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα β΄ ευκαιρίας.

Τώρα όμως μάθαμε ότι είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα β΄ κατηγορίας. 

Οι χιλιάδες απόφοιτοι των προπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην προκήρυξη 1Κ/2017/28-2-2017 –στην οποία βέβαια έχουν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι υπόλοιποι απόφοιτοι σχολών φιλολογίας, φιλοσοφίας, ιστορίας, ιστορικοφιλολογίας, ιστορικοφιλοσοφίας, φιλολογικοφιλοσοφίας κτλ.

Φυσικά, οι απόφοιτοι του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού ως φοιτητές β΄ κατηγορίας δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα –και ούτε προβλέπεται να αποκτήσουν στον αιώνα.

Το γιατί όλοι το γνωρίζουμε. 

Οπότε δεν μας εκπλήσσει ο αποκλεισμός τους από αυτή την προκήρυξη ή τις μελλοντικές ανάλογες προκηρύξεις.

Άλλωστε, οι απόφοιτοι της ανθρωπιστικής σχολής του ΕΑΠ μαθαίνουν να εκτιμούν το πνεύμα και να περιφρονούν τη σάρκα.  

Καλό ταξίδι Ουμπέρτο Έκο

Το δικαίωμα στη μη-τυπική εξωσυστημική εκπαίδευση και το ελληνικό κράτος

Η είδηση συγκλονίζει: «Η Εισαγγελία Αθηνών δήλωσε ότι εκδίδει παραγγελία να... πάρουν το παιδί από τη φυσική του μητέρα επειδή δεν πάει σχολείο! Με άλλα λόγια, η εισαγγελική λειτουργός έκρινε ότι είναι προτιμότερο για ένα παιδί να απομακρυνθεί -με τη συνδρομή της αστυνομίας- από τη φυσική του μητέρα και μάλιστα χωρίς δίκη!».  

Η ελληνική πολιτεία «χωρίζει» μια μητέρα από το παιδί της επειδή η μητέρα αμφισβητεί το ελληνικό σχολικό σύστημα και προτιμά να εκπαιδεύσει το παιδί στο σπίτι της: «Θέλουν να με χωρίσουν από το παιδί μου επειδή αξιώνω μια πιο δημιουργική διαδικασία εκπαίδευσης, χωρίς εξαναγκασμούς και υποχρεωτικά μαθήματα. Επειδή θέλω να εκπαιδεύεται με κέφι και όχι στο πλαίσιο ενός αναξιόπιστου σχολικού συστήματος εκπαίδευσης». Και συνεχίζει: «Θα είναι απάνθρωπο να με χωρίσουν από την κόρη μου επειδή και μόνο έχω επιλέξει έναν άλλο τρόπο εκπαίδευσης».  

Η μητέρα αμφισβητεί έναν αναχρονιστικό θεσμό –το σχολικό- ο οποίος κακώς θεωρείται ως ο κατεξοχήν χώρος που παράγει και διαδίδει τη γνώση.  Η γνώση παράγεται και διαδίδεται από την κοινωνία στην κοινωνία, δεν είναι πια γνώση για τον κόσμο, αλλά γνώση από τον κόσμο.  Επομένως, άλλο πράγμα σχολειοποίηση και άλλο εκπαίδευση, μάθηση, γνώση.  Ας το ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας.

Η Ελλάδα, όπως και μερικές ακόμα ευρωπαϊκές χώρες, κωφεύει μπροστά στις νέες εξελίξεις και μένει προσκολλημένη, από συνήθεια, βυθισμένη σε μια ανυπόφορη γραφειοκρατική ρουτίνα, στη λογική του ‘one-size-fits-all’.  Έτσι, στη χώρα μας απαγορεύεται, αντίθετα από τις διακηρύξεις των άρθρων 26 (3) και 14 (3) των Χαρτών των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Ευρωπαϊκής Ένωση, η εκπαίδευση ενός παιδιού στο σπίτι από τους γονείς του ή από δασκάλους και συνεπώς αμφισβητείται το δικαίωμα των γονέων να επιλέγουν την εκπαίδευση και μόρφωση των παιδιών τους.  Γιατί;  Επειδή αυτή είναι η λογική κάθε ολοκληρωτικού κράτους: ομοιομορφία, πειθαρχία, ρύθμιση και υποταγή.

Με την υπόθεση ασχολείται η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - «Πλειάδες» μέσω της προέδρου της, δικηγόρου Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα, που αμισθί έχει αναλάβει την εκπροσώπηση της μητέρας, αλλά και τη διεκδίκηση θεσμοθέτησης του δικαιώματος στη μη τυπική - εξωσυστημική εκπαίδευση.  

Αντιγράφω τη δήλωσή της σχετικά με το θέμα:

«Ζητήσαμε ανεπιτυχώς από την Εισαγγελία να αφήσει την υπόθεση να κριθεί δικαστικά, με όλες τις εγγυήσεις που μια τέτοια διαδικασία οφείλει να έχει στις δημοκρατικές κοινωνίες. Ούτως ή άλλως, η διάταξη που επιτρέπει στην εισαγγελέα Ανηλίκων να αφαιρέσει επιμέλεια με διαταγή της αφορά σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού -και πάλι οφείλει να εισάγει την υπόθεση στο Δικαστήριο εντός 30 ημερών».  Και συνεχίζει:

«Η μεταχείριση που είχε αυτή η μάνα από την Πολιτεία, μέσω των πράξεων και των παραλείψεων της Εισαγγελικής Αρχής, ακριβώς επειδή τόλμησε να ισχυριστεί ότι ασκεί ανθρώπινο δικαίωμα εκείνης και του παιδιού της παρέχοντάς του απο-σχολειοποιημένη εκπαίδευση, δεν αποτελεί μόνο παραβίαση του δικαιώματος μάνας και παιδιού να μην υφίστανται δυσανάλογη παρέμβαση στην οικογενειακή τους ζωή, αλλά, κατά τη νομική μου άποψη, συμποσούται σε εξευτελιστική μεταχείριση και παραγνώριση της έκτασης της εξουσίας της Πολιτείας πάνω σε όσους βρίσκονται στη δικαιοδοσία της», συμπληρώνοντας πως «απ’ τη μια μεριά έχουμε τη μη εγγραφή στο σχολείο, που αποτελεί πταισματική παράβαση που επισύρει πρόστιμο, και από την άλλη έχουμε πληθώρα υπερνομοθετικής ισχύος κειμένων, που εγγυώνται την εκπαίδευση σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των γονέων». Και τέλος, καταλήγει:

«Μια αστυνομική επιχείρηση αφαίρεσης επιμέλειας, η οποία θα αποσπάσει βίαια ένα 8χρονο σωματικά και ψυχικά υγιές κοριτσάκι από τη μητέρα του, υποτίθεται για το "συμφέρον" του, χωρίς μάλιστα η μάνα να έχει λάβει έστω και ένα έγγραφο της Πολιτείας στα χέρια της και πριν η υπόθεση επιμέλειας εισαχθεί σε δικαστήριο, θα είναι μέτρο που θίγει βάναυσα πληθώρα δικαιωμάτων και των δυο τους. Θα πρέπει η Πολιτεία να υπαναχωρήσει από μια τέτοια συντριπτική δικαιωμάτων προσέγγιση, να συνεκτιμήσει το υπόμνημα των 128 σελίδων με το οποίο η μητέρα εξηγεί ποια δικαιώματα ασκεί».

Εννοείται πως τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της θεσμοθέτησης του δικαιώματος των γονέων στην επιλογή της εκπαίδευσης των παιδιών τους.  Όπως ο γονιός έχει το δικαίωμα να εγγράψει το παιδί του στο τάδε ή δείνα σχολείο, ή αν έχει την οικονομική δυνατότητα να επιλέξει ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο, με την ίδια λογική θα πρέπει να έχει το δικαίωμα της επιλογής να εκπαιδεύσει το παιδί του στο σπίτι, είτε ο ίδιος είτε προσλαμβάνοντας δασκάλους.  Και δικαίωμα της πολιτείας είναι να μεριμνά αν όντως παρέχεται η προβλεπόμενη εκπαίδευση.  

Via Έθνος

 

Στο δημοψήφισμα της 5 του Ιούλη ψηφίζω ΟΧΙ

Για το Δημοψήφισμα της 5ης του Ιούλη

Τα επιχειρήματα υπέρ του ΝΑΙ μπορούν να συνοψιστούν στο ακόλουθο ένα:

Ψηφίζω ΝΑΙ

Α) Για να μη βγούμε από το ευρώ και την ευρωζώνη (εντάξει αυτό για να μη μας διώξουν από την Ευρώπη δεν παίζει… η γη δεν έχει κρικέλια για να την πάρουμε στους ώμους και να την πάμε αλλού).

Εψές αργά το βράδυ όμως ο κύριος Τουσκ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δήλωσε πώς «Είναι απολύτως σαφές ότι το δημοψήφισμα δεν αφορά την παραμονή ή όχι της χώρας στην ευρωζώνη.Στην πραγματικότητα, κανένας δεν ενδιαφέρεται για αυτού του είδους το δίλημμα».  Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το κεντρικό επιχείρημα του ΝΑΙ κατέρρευσε – game over.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια ολόκληρης αυτής της εβδομάδας κατά την οποία τα ΜΜΑποβλάκωσης άσκησαν απίστευτη τρομοκρατική βία νηποινεί, με σκοπό τη χειραγώγηση ενός ολόκληρου λαού, ακούστηκαν κι ορισμένα άλλα φαιδρά ή στο όριο του γραφικού επιχειρήματα. Τα αναφέρω σχολιάζοντας:

-η προσπάθεια να συμψηφίσουν τους φασίστες στις δυνάμεις του ΟΧΙ.  Το επιχείρημα είναι αφ’ εαυτού γελοίο και γελοιοποιεί όλους εκείνους που το επικαλούνται (ανάμεσά τους –δυστυχώς- και καλοί φίλοι).  Να ανοίξω μια παρένθεση και να πω κάτι για τους ΑΝ.ΕΛ. στους οποίους πολλοί πολλά καταμαρτυρούν κι ίσως σε κάποια να έχουν δίκιο. Για μένα όμως οι ΑΝ.ΕΛ., εξαιρέσει της θέσης τους στο θέμα της ιθαγένειας και κάποιες εθνικιστικές κορώνες, αποτελούν σήμερα ένα από τα πιο ριζοσπαστικά κόμματα που υπάρχουν στο ελληνικό κοινοβούλιο.

-η γραφική αντίληψη που εκφράστηκε ότι τα δανεικά πρέπει να επιστρέφονται –δεν είναι αγύριστα.  Το ελληνικό χρέος είναι ‘απεχθές’ που σημαίνει ότι η σύναψη των δανείων έχει παραβιάσει «αρχές του διεθνούς δικαίου (άδικος πλουτισμός, κατάχρηση δικαιώματος, δόλος, τοκογλυφία, βλάβη, υπερβολικό κόστος δανεισμού, χρήσης ή απειλής χρήσης βίας κλπ) […] Αυτό απορρέει από τηνχάρτα των Ηνωμένων Εθνών, την Διεθνή Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα, τηνΣύμβαση για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, την Διακήρυξηγια το Δικαίωμα στην Ανάπτυξη, την Συνθήκη της Βιέννης που διέπει το δίκαιο τωνδιεθνών συμβάσεων κλπ.».  Εν πάση περιπτώσει και η έκθεση του ΔΝΤ αποδεικνύει ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο κι επομένως πρέπει να βρεθεί κάποια άλλη μορφή διευθέτησής του.

-ο ανάρμοστος συμψηφισμός που προσπαθούν ανάμεσα στην τραπεζική αργία και στη βία των μνημονίων.  Λοιπόν, Όχι!  Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές των μνημονίων τα τελευταία πέντε χρόνια δεν μπορεί να συμψηφιστεί με καμιά τραπεζική αργία.

-όπως πάλι δεν συμψηφίζονται οι ουρές στις τράπεζες (θυμίζω ότι κάθε φορά που πληρώνονται οι συνταξιούχοι παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο, ίσως σε λίγο μικρότερη κλίμακα, επειδή περισσεύει πάντα πολύς μήνας στο τέλος της σύνταξης και αδημονούν την επόμενη, όπως ακριβώς και οι μισθωτοί, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα –οι ελεύθεροι επαγγελματίες μόνο δεν αδημονούν για τίποτα επειδή με τις μνημονιακές πολιτικές δεν έχουν δουλειά εδώ και κάμποσα χρόνια -για να μη πω για το 1500000 ανέργων) με τις ουρές στο ΙΚΑ (τραγική η ιστορία του) ή στα γκισέ των ταμείων για να πληρωθούν λογαριασμοί ή στα συσσίτια.

-η άποψη ότι η ψήφος στο ΝΑΙ σημαίνει επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας.  Τα μέτρα που προτείνονται είναι μέτρα ύφεσης που θα βαθύνουν το χάσμα ανάμεσα στην ελληνική οικονομία και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αλλά επίσης θα συνεχίσουν να φτωχοποιούν ευρύτατα στρώματα του ελληνικού λαού χωρίς καμιά προοπτική ανάπτυξης.  Συνεπώς η ανεργία θα θεριεύει, η φτώχια θα πυργώνει και οι νέοι θα αναζητούν διεξόδους στη μετανάστευση ή σε παραβατικές συμπεριφορές για να μπορέσουν να επιβιώσουν.  Σχολεία και νοσοκομεία θα συνεχίσουν να κλείνουν και γενικά η Ελλάδα θα ερημοποιείται προς όφελος μιας μικρής ελίτ, η οποία είναι και η μόνη που κερδίζει από την κρίση και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας.

-η λυσσώδης άρνηση του δημοψηφίσματος.  Πέρα από το γεγονός ότι εκφράζει μια ελιτίστικη αντίληψη για την πολιτική και ένα μίσος για κάθε τι λαϊκό δηλώνει και έλλειμμα δημοκρατικής παιδείας στη χώρα μας, η οποία για δεκαετίες διακυβερνάται με ολιγαρχικό τρόπο από μια μικρή ομάδα τζακιών και τεχνοκρατών.  Δεν είναι ανάγκη να πάμε μακριά αλλά στην εκστρατεία υπέρ του ΝΑΙ πρωτοστατούν οι βιομήχανοι, οι καναλάρχες-εκδότες και ολόκληρος ο παλαιοκομματικός κορμός ενός σάπιου και διεφθαρμένου συστήματος εξουσίας. 

-θα κλείσω με την εκκλησία, η οποία σε ανώτατο επίπεδο τάσσεται υπέρ του Ναι και «της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας» και άλλα φούμαρα.  Ευκαιρία είναι μετά το δημοψήφισμα, άμεσα από Δευτέρα, να ξεκινήσουν οι διαδικασίες χωρισμού εκκλησίας και κράτους ώστε επιτέλους να πάψει η Ελλάδα να είναι το τελευταίο ταλιμπανικό κράτος της Ευρώπης. 

Το δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου έχει βαθύτατα ταξικά χαρακτηριστικά και ας πάψουμε πια να μιλάμε για συναίνεση και συμφιλίωση και άλλα τέτοια όμορφα που μόνο σκοπό έχουν να αποκρύβουν τη βία που ασκούν οι από πάνω στους από κάτω.  Ας παλέψουμε εμείς οι από κάτω ώστε οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας, βίας και εξαθλίωσης των λαών που μας επιβάλλουν οι από πάνω να σταματήσουν εδώ και τώρα. 

Για αυτό την Κυριακή με κάθε συναίσθηση ψηφίζω ΟΧΙ! 

ΟΧΙ σε μια Ευρώπη Νεοφιλελεύθερη Φυλακή των Λαών!

ΟΧΙ στους Μπάνκστερς και στους Οικονομικούς Δολοφόνους των Λαών!

ΟΧΙ στη Φτώχεια και στην Ανέχεια!