3 ποιήματα της Emily Dickinson

 

Emily Dickinson Photograph: ©Amherst College Archives and Special Collections

 

I dwell in Possibility

 

I dwell in Possibility –

A fairer House than Prose –

More numerous of Windows –

Superior – for Doors –

 

Of Chambers as the Cedars –

Impregnable of eye –

And for an everlasting Roof

The Gambrels of the Sky –

 

Of Visitors – the fairest –

For Occupation – This –

The spreading wide my narrow Hands

To gather Paradise –

 

 

 

Κατοικώ στην Ποίηση

 

Κατοικώ στην Ποίηση-

Σπίτι πιο τίμιο από την Πρόζα-

Περισσότερα Παράθυρα-

Υπεροχή – στις Πόρτες-

 

Κάμαρες σαν από Κέδρους-

Απόρθητες από το μάτι-

Και για αιώνια Στέγη

Μια Δίρριχτη του Ουρανού-

 

Από Επισκέπτες –οι καλύτεροι-

Για να Διαμείνουν– Αυτό-

Το πλατύ άνοιγμα της στενής μου Αγκαλιάς

Να μαζεύει Παράδεισο-

 

------------

 

That is solemn we have ended

 

That is solemn we have ended,—

     Be it but a play,

Or a glee among the garrets,

     Or a holiday,

 

Or a leaving home; or later,

     Parting with a world

We have understood, for better

     Still it be unfurled.

 

 

Έχει τελειώσει να είναι ο δεσμός μας

 

Έχει τελειώσει να είναι

Ο δεσμός μας παιχνίδι

Ή χαρά ανάμεσα στις σοφίτες,

Ή διακοπές,

 

Ή ένα άδειο σπίτι^. ή αργότερα,

Αποχωρισμός με τον κόσμο

Καταλάβαμε, το πιο καλό

Έχει ήδη ξετυλιχτεί. 

 

------------

 

This quiet Dust was Gentlemen and Ladies

 

This quiet Dust was Gentlemen and Ladies

And lads and girls;

Was laughter and ability and sighing,

And frocks and curls;

 

This passive place a summer's nimble mansion,

Where bloom and bees

Fulfilled their oriental circuit,

Then ceased like these.

 

 

 

Αυτή η ήσυχη Σκόνη ήταν Κύριοι και Κυρίες

 

Αυτή η ήσυχη Σκόνη ήταν Κύριοι και Κυρίες

Και νεαροί και κορίτσια^.

Ήταν γέλιο και ικανότητα και αναστεναγμός

Και φορέματα και μπούκλες^.

 

 Ήταν η παθητική τοποθεσία κάποιου καλοκαιρινού σπιτιού,

Με άνθη και μέλισσες

Να στροβιλίζονται σε ανατολίτικους χορούς,

Έπειτα κι αυτοί να σβήνουν.

 

 

Βαθιά νύχτα

του Jan Tsen Tsai 

Στην κρυάδα της νύχτας 
το βιβλίο μου μ' έκανε να ξενυχτήσω.
Τα αρώματα του χρυσοκέντητου παπλώματος
έσβησαν 
και το τζάκι δεν καίει πια.
Η όμορφη φίλη μου, που μέχρι τότε με κόπο
κρατούσε το θυμό της, αρπάζει τη λάμπα
και με ρωτά: Ξέρεις τι ώρα είναι; 

Charles Simic, Έτσι

 Τελείωνε η μεγάλη μέρα που τόσα πολλά
Και τόσα λίγα είχαν συμβεί.
Μεγάλες ελπίδες που συντρίφθηκαν,
Στη συνέχεια, με μισή καρδιά και πάλι αναγεννήθηκαν. 
 
Καθρέφτες που γέμισαν πρόσωπα και καθρέφτες αδειανοί, Υπακούοντας στις ιδιοτροπίες της τύχης.  
Οι δείκτες του ρολογιού της εκκλησίας μετακινήθηκαν,  
κάποτε αργά, κάποτε, πάλι, βιαστικά.
 
Ήρθε η νύχτα. Το μυαλό στα μυστήριά του  
Βυθίστηκε. Η φωτεινή κόκκινη επιγραφή  
ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ άστραψε πάνω στη στέγη  
Του παλιού σκοτεινού κτηρίου στον απέναντι δρόμο. 
    
Τα φύλλα των φυτών πεσμένα στη γλάστρα,  
Αφού κανείς δεν τα ποτίζει, ούτε και τα φροντίζει,  
Ρίχνουν τη σκιά τους βαριά στον τοίχο της κρεβατοκάμαρας
 Με κάποια χαρά μου φαίνεται.

Via: Charles Simic, #poetry in issue 206, Paris Review, Fall 2013

Art credit Seth Michael Forman. 

(Μετάφραση: Κώστας Κυριάκης)