συντριβή και θρίαμβος
υπήρξες στη ζωή μου
πρώτα θρίαμβος
άφρονος γενναιότητας
κι έπειτα συντριβή
αιφνίδια
ως θάνατος
μη αναμενόμενος
συντριβή και θρίαμβος
υπήρξες στη ζωή μου
πρώτα θρίαμβος
άφρονος γενναιότητας
κι έπειτα συντριβή
αιφνίδια
ως θάνατος
μη αναμενόμενος
ο έρωτας μας
ένας άωρος νεκρός
επανήλθε στη ζωή
τρεμόπαιξε
για λίγο
με ταραχή
πάνω σ’ ένα
στο πάτωμα
ριγμένο στρώμα
κι έπειτα
ξεψύχησε
ξανά
πέρασε η ώρα
πρέπει να φύγω
σε κοίταξα
μάτια απορημένα
κιόλας
έχουμε λίγο χρόνο ακόμα
ας τον εκμεταλλευτούμε
όχι καλύτερα να πηγαίνω
τα λέμε σύντομα
εντάξει
παραδόθηκα
έπρεπε να επιμείνω περισσότερο
ποτέ δεν σου είπα
όλα όσα είχα να σου πω
και δεν θα μπορέσω
ποτέ πια να στα πω
σε πρόλαβε
ο θάνατος
τι παράξενη μέρα κι αυτή
κάθομαι στην πολυθρόνα μου
χωρίς να μπορώ
να συγκεντρωθώ στο βιβλίο που διαβάζω
η σκέψη μου – τα μάτια μου
διαρκώς γλιστράνε έξω
στον δρόμο
που βρέχει από το πρωί
αγγέλους με ασημένια φτερά
ανάμεσά τους κι ο πατέρας μου
νέος και αδόκιμος ακόμα
όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία
στο γραφειάκι μου
στο τηλέφωνο μιλούσες
και γελούσες
το γέλιο σου
όταν σε είδα
έπεσε μέσα μου
σαν χίλιοι ήλιοι
που έσπασαν
μεμιάς
τον πάγο
της καρδιάς μου