Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Σταθερά σημαίνοντα και ρευστά νοήματα: από τον ευρωκεντρικό στον πολυκεντρικό πολιτισμό

 

Η δομική γλωσσολογία του Ferdinand de Saussure (1979) έθεσε τις βάσεις για την κατανόηση της αυθαίρετης σχέσης ανάμεσα στο σημαίνον, δηλαδή την υλική μορφή του σημείου, και το σημαινόμενο, τη νοητική του έννοια. Σταδιακά, το θεωρητικό ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από τη στατική δομή της γλώσσας στη δυναμική της κοινωνικής χρήσης. Όπως υποστήριξε ο Stuart Hall (1997), τα σημεία δεν φέρουν κάποιο εγγενές και αμετάβλητο νόημα· αντιθέτως, η σημασία τους παράγεται μέσα από πρακτικές αναπαράστασης και παραμένει διαρκώς ανοιχτή στη διαπραγμάτευση.

Αν κοιτάξουμε την πολιτισμική εξέλιξη σε μακροϊστορικό επίπεδο, θα παρατηρήσουμε μια χαρακτηριστική ασυμμετρία. Ενώ τα σημαίνοντα (λέξεις-κλειδιά, αισθητικά σύμβολα ή αφηγηματικά μοτίβα) τείνουν να επιβιώνουν αναλλοίωτα στον χρόνο, τα σημαινόμενά τους μετασχηματίζονται ριζικά. Η διατήρηση αυτών των συμβολικών περιβλημάτων προσφέρει μια αναγκαία αίσθηση ιστορικής συνέχειας, λειτουργώντας ως ανάχωμα στους κραδασμούς των ραγδαίων κοινωνικών αλλαγών. Την ίδια στιγμή, όμως, αποτελεί πεδίο άσκησης ιδεολογικής ηγεμονίας (Gramsci, 1971). Έννοιες όπως η «ελευθερία», η «πρόοδος» ή η «παράδοση» μετατρέπονται σε «κενά σημαίνοντα» (Laclau, 1996), τα οποία διεκδικούν ανταγωνιστικές κοινωνικές ομάδες στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τη δική τους ερμηνεία ως «φυσική» και αυτονόητη.

Στον χώρο της τέχνης, τώρα, αυτή η σημειωτική ελαστικότητα είναι που συγκροτεί στην πράξη την έννοια του «κλασικού». Ένα έργο αντέχει στον χρόνο επειδή λειτουργεί ως «ανοιχτό έργο» (Eco, 1989) και επιτρέπει πολλαπλές «αποκωδικοποιήσεις» (Hall, 1980), και όχι επειδή κρύβει μέσα του κάποια υπεριστορική, αναλλοίωτη ουσία. Η Αντιγόνη του Σοφοκλή ή ο Άμλετ του Σαίξπηρ διατηρούν τη ζωτικότητά τους ακριβώς επειδή κάθε εποχή μπορεί να προβάλλει πάνω στο ίδιο αφήγημα τις δικές της έμφυλες, πολιτικές ή υπαρξιακές αντιφάσεις.

Αυτή η επίμονη επιστροφή της κουλτούρας στα ίδια κλασικά κείμενα εξυπηρετεί βαθύτερες κοινωνικές ανάγκες. Σε συνθήκες μετανεωτερικού κατακερματισμού, τα οικεία σημαίνοντα προσφέρουν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας που αναπαράγει τη «φαντασιακή κοινότητα» (Anderson, 1983) και συγκροτεί τη συλλογική μνήμη. Επιπλέον, τα δοκιμασμένα αρχέτυπα παρέχουν την αναγκαία αισθητική απόσταση ώστε μια κοινωνία να επεξεργαστεί επώδυνα σύγχρονα τραύματα μέσω της αλληγορίας. Όταν, αντίθετα, ένα έργο αποκόπτεται από τις προσλήψεις του παρόντος και παύει να επανανοηματοδοτείται, χάνει τη δυναμική του και μετατρέπεται σε απλό μουσειακό έκθεμα.

Μοιραία, λοιπόν, ανακύπτει το ερώτημα για το ποιος κατέχει την εξουσία να ορίζει ποια σημαίνοντα θεωρούνται «κλασικά» και «οικουμενικά». Μέσα από την εκπαίδευση, τα μουσεία και την παγκόσμια πολιτισμική βιομηχανία, ο δυτικός κανόνας επιβλήθηκε ιστορικά ως το αυτονόητο μέτρο σύγκρισης της ανθρώπινης εμπειρίας. Όπως ανέδειξε η μεταποικιακή θεωρία (Said, 1978), αυτή η κυριαρχία δημιούργησε μια άνιση διχοτόμηση: η ευρωπαϊκή τέχνη προβάλλεται ως «καθολική», την ώρα που οι πολιτισμικές δημιουργίες της Αφρικής, της Ασίας ή των αυτοχθόνων πληθυσμών υποβιβάζονται σε «τοπικές», «λαογραφικές» ή «εξωτικές».

Μια αποαποικιοποιημένη προσέγγιση, ωστόσο, φέρνει στην επιφάνεια εξίσου συμπαγείς δεξαμενές κλασικών συμβόλων εκτός Δύσης. Στη Δυτική Αφρική, το Έπος του Σουντιάτα επιτελεί έναν ρόλο συγκρότησης συλλογικής ταυτότητας ανάλογο με εκείνον των ομηρικών επών. Αντίστοιχα, η φιγούρα του Ανάνσι, της αράχνης-κατεργάρη της παράδοσης των Ακάν, ενσαρκώνει το ίδιο αρχέτυπο του Trickster (Radin, 1956) που συναντάμε στον αρχαιοελληνικό Ερμή, ένα σύμβολο το οποίο στην αφρικανική διασπορά μεταπλάστηκε σε στρατηγική επιβίωσης και αντίστασης απέναντι στη δουλεία. Αυτή η δομική συγγένεια επιβεβαιώνει ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες οργανώνουν τις θεμελιώδεις υπαρξιακές τους αγωνίες με παρόμοιους τρόπους (Lévi-Strauss, 1963), αποδεικνύοντας πως ο αποκλεισμός των αφρικανικών επών από τον παγκόσμιο κανόνα οφείλεται σε γεωπολιτικούς συσχετισμούς ισχύος και όχι σε έλλειψη αισθητικής αξίας.

Η ουσιαστική διεύρυνση του πολιτισμικού ορίζοντα απαιτεί κάτι περισσότερο από τον απλό εντοπισμό μη δυτικών «ισοδυνάμων» της ευρωπαϊκής τέχνης, μια πρακτική που συχνά καταλήγει να αφομοιώνει το διαφορετικό στα δυτικά μέτρα. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε «αμετάφραστα» σημαίνοντα που κλονίζουν τις ίδιες τις φιλοσοφικές παραδοχές της Δύσης (Ngũgĩ wa Thiong’o, 1986). Η νοτιοαφρικανική έννοια του Ubuntu, για παράδειγμα, ανατρέπει τον δυτικό καρτεσιανό ατομικισμό, προτάσσοντας μια σχεσιακή θεώρηση του υποκειμένου («υπάρχω επειδή υπάρχουμε»), όπου το άτομο αποκτά υπόσταση μόνο μέσα από το κοινωνικό του δίκτυο. Με παρόμοιο τρόπο, το σύμβολο Sankofa από την Γκάνα αμφισβητεί τη νεωτερική αντίληψη περί γραμμικής προόδου, προτείνοντας μια κυκλική βίωση του χρόνου, κατά την οποία η πορεία προς το μέλλον προϋποθέτει τη διαρκή επιστροφή και επαναξιολόγηση του παρελθόντος. Ακόμα πιο ριζικά, η έννοια του Nommo από το Μάλι υπονομεύει τον δυτικό «λογοκεντρισμό» και την κυριαρχία του γραπτού κειμένου, αναδεικνύοντας την επιτελεστική, ενσώματη προφορικότητα ως τη ζωντανή δύναμη που γεννά το νόημα, σε αντιδιαστολή με την ακινησία της γραφής.

Ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της σημειωτικής ανατροπής στη σύγχρονη κουλτούρα εντοπίζεται στο κίνημα του Αφροφουτουρισμού (Afrofuturism), όρου που εισήγαγε ο Mark Dery (1994). Μέσα από τη λογοτεχνία της Octavia Butler, τη μουσική του Sun Ra και της Janelle Monáe ή τον σύγχρονο κινηματογράφο, οι δημιουργοί του ρεύματος αυτού οικειοποιούνται παραδοσιακά αφρικανικά σύμβολα, όπως τις θεότητες Orishas των Γιορούμπα, την αισθητική των αρχαίων αυτοκρατοριών και την αρχή του Sankofa, μεταφυτεύοντάς τα στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας και της υψηλής τεχνολογίας. Με αυτόν τον τρόπο, τα αφρικανικά σημαίνοντα απεγκλωβίζονται από το παρελθόν στο οποίο τα είχε καθηλώσει η αποικιακή ματιά και αποκτούν φουτουριστικές διαστάσεις, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητείται το δυτικό μονοπώλιο στη φαντασίωση του μέλλοντος. Η παράδοση παύει εδώ να αντιμετωπίζεται ως στατικό βάρος και μετατρέπεται σε δυναμικό πόρο χειραφέτησης.

Συνοψίζοντας, η διαλεκτική ανάμεσα στα σταθερά σημαίνοντα και τα ρευστά σημαινόμενα φανερώνει ότι ο πολιτισμός αποτελεί ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο αγώνων νοηματοδότησης. Για να παραμείνουν τα κλασικά σύμβολα ζωντανά, χρειάζεται να ξεπεραστεί το ευρωκεντρικό μονοπώλιο της «οικουμενικότητας». Η στροφή προς έναν πολυκεντρικό πολιτισμό ισοδυναμεί με την αποκαθήλωση του δυτικού κανόνα από τη θέση του μοναδικού σημείου αναφοράς, ανοίγοντας τον δρόμο για έναν ισότιμο διάλογο διαφορετικών κοσμοθεωριών που εμπλουτίζει το συλλογικό ανθρώπινο φαντασιακό.

Βιβλιογραφία

Anderson, B. (1983). Imagined communities: Reflections on the origin and spread of nationalism. Verso.

Dery, M. (1994). Black to the future: Interviews with Samuel R. Delany, Greg Tate, and Tricia Rose. Στο M. Dery (Επιμ.), Flame wars: The discourse of cyberculture (σσ. 179–222). Duke University Press.

Eco, U. (1989). The open work (A. Cancogni, Μτφρ.). Harvard University Press.

Gramsci, A. (1971). Selections from the prison notebooks (Q. Hoare & G. Nowell Smith, Επιμ. & Μτφρ.). International Publishers.

Hall, S. (1980). Encoding/decoding. Στο S. Hall, D. Hobson, A. Lowe, & P. Willis (Επιμ.), Culture, media, language (σσ. 128–138). Hutchinson.

Hall, S. (1997). Representation: Cultural representations and signifying practices. Sage Publications.

Laclau, E. (1996). Emancipation(s). Verso.

Lévi-Strauss, C. (1963). Structural anthropology. Basic Books.

Ngũgĩ wa Thiong’o. (1986). Decolonising the mind: The politics of language in African literature. James Currey.

Radin, P. (1956). The trickster: A study in American Indian mythology. Philosophical Library.

Said, E. W. (1978). Orientalism. Pantheon Books.

Saussure, F. de. (1979). Μαθήματα γενικής γλωσσολογίας (Φ. Δ. Αποστολόπουλος, Μτφρ.). Εκδόσεις Παπαζήση.


 

Τρίτη 11 Αυγούστου 2026

Φιλοσοφία και Ποίηση

Φιλοσοφία και Ποίηση

του Πέτρου Βράιλα- Αρμένη

 

Κόρες κι οι δύο του Ουρανού, ο υπέροχος Έρωτας

σε μια μέρα τις δημιούργησε, και την όψη τους

ωραία έκανε με λάμψη θεϊκή

που κάθε εκλεκτή ψυχή την κάνει να τις ποθεί.

η μια ανακαλύπτει την αλήθεια, η άλλη την ενδύει

με ωραίες μορφές και ουράνια λάμψη.

 

Αργά προχωρεί, και ένα προς ένα τα πέπλα

που καλύπτουν το μυστήριο της δημιουργίας

λύνει η φιλοσοφία. η άλλη στους ουρανούς

προσηλώνει τολμηρή το βλέμμα, και εμπνευσμένο

υψώνει ένα άσμα που δημιουργεί έναν κόσμο καινούριο

και πιο πιστό στο θεϊκό του πρότυπο.

 

Ω, ευτυχής όποιος σφιχταγκαλιασμένες

να προσεγγίζουν τις βλέπει στην ύψιστη περιοχή.

αλλά ακόμα πιο ευτυχής, αν του επιτραπεί,

με την αλήθεια που σχήμα δίνει στην αιώνια ομορφιά,

να υψώσει στην ψυχή του για τις θεϊκές αδελφές

έναν ναό, μια λατρεία, έναν μόνον έρωτα.

 

[Μετάφραση από τα Ιταλικά: Γεράσιμος Γ. Ζώρας]

 

Αλεβεβάν, 1 (Ιανουάριος – Μάρτιος 1990), σ. 13


Τρίτη 21 Απριλίου 2026

Νεποτισμός: ένα άτυπο επίδομα από το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι έννοιες «αριστεία» και «δικτύωση» στον ακαδημαϊκό χώρο σπάνια ταυτίζονται. Στην πράξη, όμως, η δεύτερη αποδεικνύεται συντριπτικά πιο ισχυρή. Στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο αποτελεί κοινό μυστικό ότι πολλά από τα ερευνητικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους πολίτες, δεν λειτουργούν ως μοχλοί προόδου και καινοτομίας, αλλά ως χρυσές ευκαιρίες για να «βολευτούν» τα δικά μας παιδιά. Πρόκειται για ένα άτυπο, πλην εξαιρετικά γενναιόδωρο, οικογενειακό επίδομα.

Αυτή η παθογένεια πουθενά δεν γίνεται πιο φανερή όσο στις φωτογραφικές προκηρύξεις. Πρόκειται για διαγωνισμούς-φαντάσματα που «φωτογραφίζουν» συγκεκριμένα βιογραφικά, ακόμα και για διοικητικές θέσεις μεγάλης ευθύνης. Η διαδικασία μπορεί τυπικά να είναι νόμιμη, όμως στερείται κάθε ίχνους ηθικής και δικαιοσύνης.

Γιατί όμως μας αφορά η έλλειψη δικαιοσύνης;

Ίσως πολλοί να απαντήσουν «δεν μας αφορά», στον βαθμό που έχουμε πλέον συμβιβαστεί με την ηθική υποβάθμιση μιας χώρας όπου «προκόβει» μόνο όποιος διαθέτει τις κατάλληλες γνωριμίες ή τα απαραίτητα κομματικά διαπιστευτήρια. Αυτή η νοοτροπία διαποτίζει κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής: από τη γειτονιά και την κοινότητα, μέχρι τον Δήμο και την Περιφέρεια.

Όμως, τα Πανεπιστήμια δεν φέρουν τίτλους ιδιοκτησίας. Δεν είναι κληρονομικά φέουδα, ούτε ιδιωτικά τσιφλίκια κανενός. Οφείλουν να είναι ανοιχτά στους πιο άξιους και όχι σε εκείνους που έτυχε να γεννηθούν ή να κινηθούν στον σωστό κοινωνικό κύκλο. Όσο επιτρέπουμε στην οικογενειοκρατία να σφραγίζει τις πόρτες των εργαστηρίων, τόσο θα καταδικάζουμε τους πραγματικούς ερευνητές στην εξορία και τη χώρα στην επιστημονική στασιμότητα.

 

[«Δήλωση Χρήσης ΤΝ: Η κεντρική ιδέα και τα επιχειρήματα ανήκουν στον συντάκτη. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε δοκιμαστικά το μοντέλο AI Gemini της Google ως βοηθός σύνταξης και γλωσσικής επιμέλειας. Και η αλήθεια είναι ότι με εξέπληξε ευχάριστα, δυστυχώς!»]
 


 

 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...